بعد از قدم های اولیه در جمع آوری امضا در بین دوستان و هم سن و سال های خودمان شروع به مراجعه به خانواده و قوم و خویش های نزدیک کردم.از مادر بزرگم در روستا شروع شد.متن بیانیه رو که خوندم یه خورده فکر کرد و اولین چیزی که گفت این بود:من هیچ کدوم از این چیز ها رو نمی خوام گفتم چه طور مادر جون در جواب در اومد که نه 9 ساله هستم نه اینجا با کسی دعوا دارم سالها از ازدواجی که در 12 سالگی کردم گذشته و … گفتم خوب مادر جون پس شما چی می خواین؟
من سالها روی زمین با پدر بزرگ خدا بیامرزت کار کردم گله رو به چرا بردم و توی خونه اش کار کردم ولی از هیچ حقوق برخوردار نبودم .توی این همه حق که خواسته شده چرا حق زنانی که توی خونه یا مزرعه یا کارگاه ها کار می کنن دیده نشده؟من الان روی زمین کار میکنم ولی چرا دست مزد من که خیلی وارد ترم کمتر از یک پسر 14 ساله ناوارد است؟معلومه که این متن رو کسانی نوشتن که اصلن با کار و این حرفا سرو کاری نداشتن.
من گفتم مادر جون این بیانیه و خواستهاش شامل خواستهای بخش بزرگی از زنان میشه گیرم که حقوق زنان کارگر و کشاورز هم دیده نشده ولی چیز های زیادی توش هست شما باید برای ما و دیگر دخترانتون توی سراسر ایران این بیانیه رو امضا کنین. یه خورده فکر کرد و گفت بده من. یه نگاه کرد و گفت کامل کامل برام بخون به الویت قانونی که رسید گفت بنویس برابری دستمزد.
